Mijn Ayahuasca ceremonie

Pas geleden was het weer zover. Ik mocht weer een reis maken met moeder Ayahuasca. Het was alweer even geleden voor mij. Heel 2018 ben ik niet geweest. Echter was het zo´n bewogen jaar, dat ik de roep weer voelde.

Voor de mensen die nog nooit van Ayahuasca hebben gehoord een kleine uitleg. Ayahuasca is een thee die wordt getrokken van twee verschillende planten uit het Amazone-gebied. Dit betreft een MAO-remmer en een deel met een DMT-houdende stof. De combinatie van deze twee noemt men Ayahuasca. De thee wordt gezien als een heilig iets en wordt enkel gebruik in ceremoniële vorm, vaak begeleid door een Sjamaan. Van de thee krijgt men visioenen en inzichten in een helder weten. Dit kan een zeer therapeutisch effect hebben waardoor men o.a. depressies, verslavingen of andere trauma´s kan doorbreken en verwerken. Voor meer informatie over Ayahuasca zie deze documentaire. Klik hier

De ochtend voor de ceremonie werd ik al wakker met hoofdpijn, op de één of andere manier heb ik dat altijd. Ik zie er meestal verschrikkelijk tegenop maar ik weet dat ik moet gaan. Ik besluit licht te eten en vanaf 12:00 te gaan vasten, zodat ik zo min mogelijk last krijg van lichamelijke ongemakken in de ceremonie. Eigenlijk moet ik altijd niet tot heel weinig overgeven, maar toch neem ik liever geen risico.

Omdat ik dit keer voor een avondceremonie heb gekozen pak ik mijn slaapspullen in. Ik neem vooral comfortabele en warme dingen mee. Verder besluit ik om mijn lapis lazuli hanger en maansteen mee te nemen. Edelstenen voelen altijd goed om te dragen, en deze stenen passen voor vandaag.

Terwijl ik richting Arnhem rijd denk ik nog even rustig na over mijn intentie van vandaag. Ik wil het gevecht aangaan met mijn onzekerheden en vooral uitzoeken waar dit vandaan komt. Ik wil weer in mijn kracht komen te staan. Verder is het aankomende moederschap een groot thema in mijn leven. Gaat dat allemaal wel lukken, kan ik het wel? Op dit moment ben ik me vooral aan het focussen op een gezondere levensstijl waardoor mijn volgende intentiepunt komt. Ik wil voorgoed afrekenen met mijn verslavingen. Ik ben nu een maand gestopt met roken, maar ik verlang er nog steeds naar. Ik wil het uit mijn systeem.
Een flinke intentie, maar ik heb er voor mijn gevoel wel goed over nagedacht. Al heeft dat niet per se veel zin. Uiteindelijk bepaalt de ayahuasca straks wat voor mij belangrijk is.

Eenmaal aangekomen schrik ik toch een beetje van de groep waarmee ik ga reizen. Maar liefst zeven mannen! Voor mij is dat behoorlijk heftig. Niet dat het onaardige mannen zijn, maar ik ben dat niet gewend. Ik voel me toch een beetje ongemakkelijk. Na de voorstelronde en de informatie over de ceremonie kunnen we gaan beginnen. Iedereen kleed zicht eerst in het wit. Dit geeft namelijk een gevoel van eenheid en rust.

Ik besluit tegen mijn gevoel in te gaan en tussen twee mannen in te gaan liggen. Het zal wel een reden zijn dat dit zo gebeurd, wie weet steek ik er nog wat van op. Nadat we allemaal een kaarsje hebben aangestoken met onze intentie beginnen we met het drinken van de Ayahuasca. Vervolgens worden we met een geleidemeditatie langzaam onze reis in geholpen.

De reis begint voor mij vaag, ik klap er vrij snel in maar erg visueel is het nog niet. Ik zie wel wat kleurtjes maar erg heftig is het niet. Deze schenking speelt meer op mijn gevoel in. Ik voel langzaam een gevoel van eenzaamheid en onzekerheid ontstaan. Meestal word ik niet zo gauw misselijk, maar nu moet ik al heel snel overgeven. Ik deponeer mijn eerder gegeten salade in het emmertje naast mijn matras en dat lucht ontzettend op. Alsof ik er onzekerheden uit heb gekotst, echter blijft het gevoel van eenzaamheid. “Sluit jezelf niet zo op” en “laat jezelf zien” hoor ik een stem zeggen. De eenzaamheid groeit en ik merk dat ik ontzettend veel behoefte heb aan een knuffel.

Caroline (de begeleider) voelt dit perfect aan en komt bij me zitten voor een dikke knuffel. Emoties overspoelen me en ik merk dat er veel verdriet uit komt. En vooral het besef hoeveel mensen ik van me weg heb geduwd en de afzondering komen omhoog.
Caroline vraagt me waarom ik mezelf dat dan aandoe. “Omdat ik denk dat ik het niet verdien” zeg ik voor ik er over nagedacht heb. Dat besef ik me dan ook eigenlijk pas. Een goed punt om over na te denken en ik ga weer liggen.

Ik merk dat ik mijn eerste les heb geleerd want ik schiet al snel door naar een ander thema; het moederschap. Ik hoor vragen in mijn hoofd zoals; kan ik zwanger worden? Kan ik wel een goede moeder zijn? Als laatste hoor ik meerdere keren de vraag; kan ik dit wel? Als antwoord daarop heb ik het gevoel dat ik in mijn matras wordt gezogen, helemaal omlaag. Vervolgens voel en zie ik ook echt mijn buik groeien, alsof er een baby in groeit. Een heel raar maar ook bijzonder beeld. Het voelt als een antwoord op de vraag of ik dit wel kan.
Toch een beetje geschrokken van deze hallucinatie doe ik mijn ogen open. Maar ook met mijn ogen open gaan de beelden gewoon door. Ik zie rechts van mij een kleine dikke baby, duidelijk een jongen. Krijg ik een zoon? Vervolgens zie ik links van mij nog een kleine baby, dit maal een meisje. Oef verwarrend. Krijg ik nu een jongen of een meisje? Of soms een tweeling? Het tweeling-gebeuren ben ik de afgelopen tijd al vaker tegen gekomen. Het antwoord is mij nog steeds niet helemaal duidelijk, maar dat ik klaar ben voor het moederschap zeker wel.

De eerste ronde is alweer voorbij en ik merk dat ik me al wat meer op mijn gemak voel tussen de mannen. Ik heb ook totaal geen last van ze gehad. Het is meer mijn eigen blokkade. Na een beetje geklets met elkaar mogen we alweer naar ronde twee. Het drankje smaakt nog smeriger dan de eerste keer maar ik krijg het weg. Ik voel me al vrij direct misselijk worden maar krijg dit met wat ademhaling oefenen weer weg.

Nu is het duidelijk tijd voor een ander thema. Mijn verslavingen. Ik ben nogal verslaving-gevoelig. Een grote reden waarom ik bepaalde drugs nooit heb geprobeerd, bang dat ik er verslaafd aan raak. Sinds twee-en-een-halve week ben ik gestopt met roken, wat nog duidelijk in mijn systeem zit. Ook zijn er andere verslavingen van vroeger die ook ergens nog wel zitten. Vandaag is het moment om die eruit te gooien. In al mijn eerdere reizen kreeg ik enkel te zien dat ik ermee moest stoppen, nu krijg ik de boodschap dat het voor altijd weg moet blijven. Ik ben er klaar voor.

Ik zie drie grote verslavingen voorbij komen. Beginnend met mijn rook verslaving. Ik zie sigaretten, vieze asbakken en zwarte longen voorbij komen. Langzaam voel ik me weer misselijk worden. De beelden komen steeds sneller op me af geschoten en ik grijp naar mijn emmer. Ik moet ontzettend veel overgeven en ervaar dit als zwart. Het voelt alsof ik letterlijk alle teer, nicotine en andere troep eruit gooi. Dat lucht op!

Ik ga weer liggen en ben blij dat ik dit uit mijn systeem heb gegooid, maar ik heb veel te vroeg gejuicht. Ik zie een donkere vrouw die mij aankijkt met één vinger omhoog. Ze lacht naar me en steekt twee vingers omhoog. Dan zie ik een oude verslaving waar ik dacht vanaf te zijn voorbij komen. Ook daarbij beelden, steeds meer en steeds sneller en ik voel dat ik weer misselijk wordt. En weer moet ik overgeven. Die zag ik niet aankomen dus ik was net op tijd met het pakken van mijn emmer. Nu voel ik me echt schoon.

Althans dat dacht ik, weer zie ik de vrouw naar me lachen met nu drie vingers in de lucht. Nee ik kan echt niet meer over geven, ik ben leeg zeg ik, maar ze knikt nee naar me. En ja hoor, daar voel ik me weer misselijk worden. Ik heb geen idee waar het vandaan komt, maar ik spuug voor mijn gevoel weer een hele emmer vol. Dit was wel echt de laatste want de beelden veranderen.

Na de laatste ‘purge’ zie ik mooie beelden en ervaar ik een gevoel van rust, kracht en liefde. Ik zie vrolijke kleuren en zie mezelf in een soort visioen. Ik voel me ineens vol mogelijkheden en nieuwe kansen. Ik voel me schoon en geliefd. Een gevoel dat ik lastig uit kan leggen. Eindelijk kan ik genieten van de mooie muziek die wordt gemaakt in de ceremonie en waardeer ik alle schoonheid die ik in de ceremonie ruimte zie. Ik ben er sneller uit dan mijn medereizigers dus ik zit rustig op mijn matrasje te wachten. Uiteindelijk sluiten we de ceremonie af met alle deelnemers en kan ik lekker gaan slapen. Het is inmiddels al midden in de nacht.

De volgende ochtend ben ik al vroeg wakker en besluit ik lekker even te gaan wandelen. De locatie is daar perfect voor, geen wegen en heerlijk groen. Ik had mijn camera meegenomen en besluit wat foto’s te schieten. Ik merk dat ik echt weer kan genieten van de schoonheid om mij heen en merk hoe erg ik mezelf tekort heb gedaan. Tijd om weer vooruit te gaan!

Ik ben blij dat ik ondanks alle weerstand naar de ceremonie ben gegaan. Ik voel dat ik weer ruimte heb gemaakt voor oude en nieuwe mensen in mijn leven. En vooral dat ik mezelf niet meer af moet zonderen. Ik heb zoveel ervaren en heb nog steeds niet het gevoel dat ik alles op een rijtje heb. Maar het begin is zeker gemaakt, waarschijnlijk kom ik binnenkort nog terug.

Heb je vragen na aanleiding van mijn blog? Of iets wat je wil delen? Neem dan even contact op via het contactformulier.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
Scroll naar top